Konwersacje po serbsku online

Przy nauce serbskiego poza Serbią rozmówcy zwykle są, i to właśnie myli obraz. Są w domu: partner, krewni, dzieci, znajomi przychodzący na obiad. Problem nie polega na tym, że nie ma z kim, tylko na tym, że ci ludzie już rozumieją. Od lat słuchają tego konkretnego serbskiego, z tymi konkretnymi błędami i obejściami, a ich głowa naprawia to, zanim ktokolwiek zauważy. Pada pół zdania, reszta zostaje dopowiedziana w myślach, rozmowa płynie i nikt nie czuje, że coś było nie tak. Skutek widać dopiero po wyjściu poza ten krąg. Ktoś, kto w domu mówi płynnie, przyjeżdża do Belgradu albo Nowego Sadu i zacina się w piekarni, nie dlatego że słowa uciekły, lecz dlatego że sprzedawczyni nie spędziła dziesięciu lat na przyzwyczajaniu się do nich. To nie jest cofnięcie. To pierwszy uczciwy sprawdzian. Szuka się tu więc kogoś, kto jeszcze nie jest przyzwyczajony. Nauczyciel słyszący po raz pierwszy słyszy też wszystko to, czego rodzina już nie słyszy, i na tym polega cała wartość tej godziny. Z czasem on również się przyzwyczaja, więc warto od czasu do czasu wziąć pojedynczą lekcję u kogoś innego, tylko po to, żeby zobaczyć, co zdążyło się zadomowić. Robienie tego przez wideo ma prosty sens: ktoś nieprzyzwyczajony musi być obcy, a w danym mieście po serbsku mówią zwykle krewni i ich znajomi. Nauczyciel siedzący w Serbii jest poza tym kręgiem i nie ma powodu, żeby ułatwiać. Mówi przy tym tak, jak mówi się tam teraz, a nie tak, jak mówiło się w chwili wyjazdu rodziny. Na bezpłatnej pierwszej lekcji lepiej nie opowiadać o sobie. Ta historia była opowiadana sto razy i idzie gładko. Warto poprosić o pytanie na temat, o którym nigdy nie było mowy po serbsku, i posłuchać, ile czasu zajmuje start. Ta pauza jest tym, za czyje zniknięcie się płaci.