Korepetycje z francuskiego dla liceum

W liceum francuski jest niemal zawsze drugim językiem obcym, co oznacza mniej godzin, niż zakłada program. Materiał idzie naprzód co roku, liczba lekcji nie rośnie, i gdzieś w trzeciej klasie otwiera się luka, której nikt nie zapowiada: uczeń rozumie tekst, który ma przed sobą, rozpoznaje czasy, kiedy je widzi, a gdy ma napisać własną stronę, zatrzymuje się po trzech zdaniach. To nie lenistwo. Rozumienie zbiera się samo, z czytania i słuchania. Pisanie i mówienie potrzebują dokładnie tego, czego w planie lekcji już nie ma, czyli czasu, w którym ktoś patrzy, jak powstaje zdanie. Lekcja na żywo nie służy więc do ponownego tłumaczenia materiału. Służy do tego, żeby ktoś przerwał w trakcie pisania, w miejscu, w którym konstrukcja poszła nie tak, zanim zdanie się skończy. Poprawione po fakcie naprawia się odpowiedź. Przechwycone w trakcie powstawania zmienia się nawyk. Trzeba też powiedzieć, kiedy nie jest to potrzebne. Jeśli plan zakłada przetrwanie francuskiego do matury i nigdy więcej, ocenę da się utrzymać taniej i prościej, głównie regularnymi powtórkami przed każdą pracą pisemną. Jeśli jednak francuski zostaje w planach po szkole, to właśnie te lata rozstrzygają, czy pozostanie językiem, który się czyta, czy stanie się takim, w którym się pisze. Przy wyborze korepetytora warto zapytać, ile z godziny uczeń pisze i mówi, a ile słucha. Odpowiedź pokaże, czy pracuje się tam nad tym, czego w szkole brakuje, czy powtarza to, czego jest już dość. Pierwsza lekcja jest bezpłatna. Najlepiej wykorzystać ją tak, żeby uczeń napisał krótki tekst przy korepetytorze, zamiast słuchać planu pracy.