Ucz gry na fortepianie online po polsku

Na fortepianie łatwo zacząć i równie łatwo utknąć. Pierwsza melodia prawą ręką wychodzi po jednym wieczorze, bo każdy klawisz od razu daje czysty dźwięk. Schody zaczynają się później: lewa ręka ma grać co innego niż prawa, nuty trzeba czytać z dwóch pięciolinii jednocześnie, a utwór, który szedł w wolnym tempie, rozsypuje się w docelowym. Wielu dorosłych uczy się samodzielnie z filmów albo z aplikacji, która podświetla kolejny klawisz, i dochodzi zaskakująco daleko.

Aplikacja nie zauważy jednak załamujących się paliczków, kciuka, który przy każdej gamie szarpie się pod dłonią, ani prawego pedału trzymanego przez trzy zmiany harmonii, aż wszystko zlewa się w jedno. Korepetytor dostrzega to w pierwszych minutach i wie, od czego zacząć. Uczniowie przychodzą też z bardzo różnymi celami: jedna uczennica pracuje nad inwencją Bacha, ktoś inny chce akompaniować śpiewającym znajomym, grając z akordów, a jeszcze ktoś grał w dzieciństwie i po latach chce wrócić do ulubionych utworów.

Dlaczego Clasora szuka korepetytorów gry na fortepianie uczących po polsku

Na Clasorze uczeń widzi tych korepetytorów, którzy uczą w języku, w jakim sam przegląda stronę. Jeśli więc uczysz po polsku, na twoją usługę trafiają ci, którzy czytają Clasorę po polsku.

Przy fortepianie widać to już po nazwach dźwięków. U nas dźwięk między a i c to h, a b oznacza to, co w angielskich nutach nazywa się B flat. Kto gra z angielskich śpiewników, musi wiedzieć, że tamtejsze „B7” to nasze H7. Do tego dochodzi słownictwo samej nauki: ćwierćnuty i ósemki, klucz wiolinowy i basowy, palcowanie, podkładanie kciuka, pedał forte. Gdy używasz słów, które uczeń już zna, zostaje więcej czasu na granie, a mniej na tłumaczenie terminów.

Clasora nikogo nie zatrudnia jako korepetytora, więc to nie jest oferta pracy, tylko zaproszenie. Działasz na własny rachunek: ty ustalasz ceny i godziny i uczysz tyle, ile chcesz. Niektórzy dokładają kilka lekcji do prób, akompaniowania albo zajęć w szkole muzycznej. Inni uczą na tyle dużo, że zastępuje im to etat.

Jak wygląda uczenie gry na fortepianie online na Clasorze

Praca jest w stu procentach zdalna. Każda lekcja odbywa się online, a ty prowadzisz ją z domu, gdziekolwiek mieszkasz, na własnym instrumencie.

Rezerwacje trafiają do twojego kalendarza, a uczeń widzi w nim wyłącznie godziny oznaczone przez ciebie jako wolne, przeliczone na jego strefę czasową. Minimalne wyprzedzenie i to, na ile tygodni naprzód można rezerwować, ustalasz według własnych potrzeb.

Lekcja działa w przeglądarce i nikt nie musi niczego instalować. Przy fortepianie to, co widzi kamera, decyduje o tym, ile możesz pokazać. Laptop na pulpicie pokazuje twoją twarz i niewiele więcej, dlatego wielu nauczycieli gry na fortepianie ustawia drugą kamerę albo telefon na uchwycie nad klawiaturą, żeby obie ręce było widać z góry. Kamera z boku instrumentu pokazuje postawę, nadgarstki i prawą stopę na pedale. Poproś uczniów o taki widok z boku, bo stamtąd widać większość problemów technicznych.

Trudniej jest z dźwiękiem. Wideorozmowy są projektowane z myślą o mowie: tłumienie szumów ucina długie dźwięki i wybrzmienie akordów, a automatyczna regulacja głośności spłaszcza różnicę między forte a piano. Wyłącz tłumienie szumów w ustawieniach dźwięku komputera i poproś ucznia o to samo. Nawet wtedy oceniaj dynamikę i pedalizację ostrożnie. Krótkie nagranie zrobione telefonem ucznia często powie więcej niż sama rozmowa.

Każde połączenie ma też opóźnienie, więc wspólne granie odpada: nigdy nie zagracie równo. Grajcie na zmianę: najpierw ty pokazujesz frazę, potem uczeń ją odgrywa, a rytm ćwiczy z metronomem po swojej stronie, kiedy ty słuchasz. Dzięki udostępnianiu ekranu oboje macie przed sobą nuty, w PDF albo w programie do edycji nut, takim jak MuseScore. Najlepiej korzystać z tego samego wydania i ponumerować takty, żeby „od taktu 17” oznaczało dla was to samo miejsce.

Poza lekcjami z każdym uczniem prowadzisz osobną rozmowę, w której wiadomości, pliki i udostępnione linki leżą obok lekcji, do których należą. Masz też osobisty obszar na pliki, możesz przenosić dokumenty z Dysku Google, a Kalendarz Google możesz zsynchronizować ze swoim kalendarzem na Clasorze.

Z czym uczniowie przychodzą najczęściej

Początki: wysokość ławy, postawa, zaokrąglona dłoń, numery palców i odnalezienie c razkreślnego.

Czytanie nut: klucz wiolinowy i basowy jednocześnie, linie dodane, znaki przykluczowe i czytanie z wyprzedzeniem.

Niezależność rąk: równa lewa ręka pod melodią prawej, i odwrotnie.

Rytm: równy puls, pauzy, nuty z kropką i gra z metronomem.

Gamy i pasaże: palcowanie, które działa, płynne podkładanie kciuka i równe przebiegi w tempie.

Technika bez napięcia: luźne nadgarstki, ciężar ręki i etiudy, które wzmacniają bez przeciążania.

Pedalizacja: kiedy wcisnąć, a kiedy puścić pedał, żeby harmonia brzmiała, ale się nie zamazywała.

Dynamika i frazowanie: granie naprawdę cicho i wydobycie melodii ponad akompaniament.

Akompaniament i improwizacja: przewroty, granie z symboli akordów, ze słuchu i jazzowe voicingi.

Występ, przesłuchanie albo egzamin: gra z pamięci, czytanie a vista i trema.

Kogo szukamy

Dobrze grasz w stylach, których uczysz, i umiesz zagrać fragment powoli, z czytelnym palcowaniem.

Płynnie czytasz nuty albo, jeśli uczysz popu i jazzu, swobodnie grasz z symboli akordów i lead sheetów.

Jasno tłumaczysz po polsku i umiesz rozłożyć trudny takt na małe kroki.

Przez mikrofon słyszysz, co jest nie tak: nierówny pasaż, fałszywy dźwięk w lewej ręce, za długo trzymany pedał.

Masz cierpliwość, gdy ręce początkującego uczą się grać niezależnie od siebie.

Być może już uczysz, masz za sobą akademię muzyczną, studiujesz muzykę albo pracujesz jako akompaniator, organista lub muzyk sesyjny.

W domu masz fortepian, pianino albo pianino cyfrowe, a do tego komputer z kamerą i mikrofonem oraz pewne łącze internetowe.

Masz co najmniej 18 lat.

Doświadczenie pedagogiczne to atut, choć go nie wymagamy.

Co zyskujesz

Zero prowizji. Z ceny, którą ustalasz, nic nie jest potrącane.

Bezpłatne dołączenie. Publikacja też nic nie kosztuje: bez abonamentu i bez opłaty za wystawienie usługi.

Twoje ceny. Dla każdej długości lekcji ustalasz osobną cenę i możesz zaproponować pierwszą lekcję za darmo.

Twój grafik. Godziny w tygodniu, dni wolne, minimalne wyprzedzenie i horyzont rezerwacji wybierasz ty.

Własna strona publiczna. Każda twoja usługa dostaje własną stronę, widoczną w wyszukiwarkach i wyświetlaną odwiedzającym w ich języku. Znajdą tam twoje zdjęcie, film powitalny, zakres nauki, języki, którymi mówisz, i cenę za każdą długość lekcji.

Konkretne opinie. W opiniach uczniowie oceniają wiedzę, jasność przekazu i zaangażowanie.

Kwalifikacje w profilu. Dyplom akademii muzycznej albo przygotowanie pedagogiczne możesz tam wpisać, a moderator je sprawdzi.

Jak zacząć

Kliknij przycisk na tej stronie i załóż konto.

Opublikuj usługę z nauką gry na fortepianie i napisz, jakich stylów uczysz.

Otwórz kalendarz i zaznacz godziny, w których chcesz uczyć.

Zajmuje to kilka minut. Regulamin akceptujesz w chwili, gdy zostajesz korepetytorem, a usługę przed publikacją przegląda moderator.

Pytania, które zadają korepetytorzy

Czy potrzebuję dyplomu akademii muzycznej?

Nie. Musisz dobrze grać to, czego uczysz, i jasno to tłumaczyć. Dyplom możesz dodać do profilu, gdzie sprawdzi go moderator.

Czy mogę uczyć na pianinie cyfrowym?

Tak, jeśli ma ważoną klawiaturę pełnej wielkości i porządny pedał sustain. Podłączone do komputera przez USB albo wyjście liniowe często brzmi w rozmowie czyściej niż instrument akustyczny zbierany mikrofonem laptopa. To samo radź uczniom: na małym keyboardzie z lekkimi klawiszami trudno ćwiczyć dynamikę, a 61 klawiszy to dla wielu utworów za mało.

Czy możemy z uczniem grać na cztery ręce?

Nie jednocześnie, bo opóźnienie wideorozmowy od razu was rozjedzie. Zamiast tego grajcie po kolei albo daj uczniowi metronom lub nagrany podkład i słuchaj.

Jak wygląda płatność za lekcje?

Na razie nie da się płacić kartą, więc rezerwacja jest potwierdzana bez niej, a o zapłacie umawiasz się z uczniem bezpośrednio. Clasora nie pobiera żadnej prowizji.