Angielski dla studentów

W szkole ktoś jeszcze uczył cię języka. Na uczelni to się kończy, a jego miejsce zajmuje założenie: literatura jest po angielsku, połowa źródeł także, seminarium idzie w tym języku, a twoją pracę oceniają ludzie, których zawodem jest dziedzina, a nie język. Luka, która się wtedy otwiera, rzadko dotyczy słownictwa. Najczęściej dotyczy konwencji. Sprawozdanie z laboratorium, przegląd literatury, glosa do wyroku i esej historyczny mają własne reguły dotyczące budowy tekstu, ostrożności twierdzeń i sposobu powoływania się na cudze prace, a tych reguł nigdzie nie spisano. Zakłada się, że wchłoniesz je przez czytanie, co dzieje się powoli i nierówno. Drugiej rzeczy nikt ci nie powie: promotor poprawi treść, a język zostawi w spokoju. Napisze, że teza w trzeciej części wymaga lepszego poparcia, i nie wspomni o czasie gramatycznym, który mylisz w każdym akapicie od pierwszego roku, bo to nie jego zadanie i po prostu przestaje to widzieć. Błędy przeżywają więc latami i wychodzą na jaw wtedy, gdy pracę czyta ktoś obcy. Jeśli to twoja sytuacja, przynieś prawdziwą pracę: poprawione zaliczenie, szkic rozdziału, tekst, przez który nie potrafisz przejść dość szybko. Kto zna pisanie akademickie, zobaczy wzór w dwadzieścia minut. Zajęcia na miejscu dobrze tu pasują, bo większość pracy to nanoszenie uwag na wydrukowany szkic. Pierwsza lekcja jest darmowa.