Angielski biznesowy z nauczycielem

Angielski biznesowy sprzedaje się jako poziom, gdzieś powyżej średniozaawansowanego i poniżej biegłego, i to jest zły kształt. To zbiór konkretnych sytuacji, a prawie nikt nie potrzebuje wszystkich. Spotkanie, na którym musisz wejść komuś w słowo i nie wyjść na chama. Mail, który odmawia i zachowuje relację. Prezentacja, w której slajdy robią połowę roboty. Rozmowa, w której czyjś akcent jest dla ciebie nowy. Ktoś może być świetny w trzech z nich i zgubiony w czwartej. Dlatego pierwszą pożyteczną rzeczą jest uczciwe spojrzenie na własny tydzień. Jeśli twoja praca jest niemal w całości pisemna, kupując ćwiczenia z mówienia kupujesz nie ten przedmiot, a to rozminięcie poczujesz mniej więcej w trzecim miesiącu. Jeśli całe dnie spędzasz na rozmowach, a twoje teksty i tak przegląda ktoś z zespołu, jest odwrotnie. Powiedz na starcie, które z tych dwóch to ty, i nazwij sytuację, a nie umiejętność. Druga sprawa to co przynieść. Podręczniki uczą ogólnego biura, które nie przypomina niczyjego. Prawdziwy wątek mailowy bez nazwisk, prezentacja, którą naprawdę wygłosiłeś, notatka ze spotkania, za którym trudno ci było nadążyć: godzina nad tym warta jest trzech nad zmyślonym materiałem, bo słownictwo twojej branży i nawyki akurat twoich współpracowników stanowią większą część trudności. Spotkanie na miejscu dobrze tu pasuje, bo zwykle pracuje się na wydrukowanych dokumentach. Pierwsza lekcja jest darmowa, więc weź na nią coś prawdziwego.